GÖKÇE

HÜZÜN DÜŞMÜŞ PENCEREM AYDINLANACAK

Mavi gökyüzünü aydınlatan güneş yok mu ne?

Ortalığı ışık ışık parlatmıyor.

Gördüm, yine bir avuç bulutun esiri olmuş,

Yokluğuna sızlayan gönlümü aydınlatmıyor.

Yok yok, öyle üzgün müzgün değilim

Şükür bir avuç ışık sızmış odama…

Gözlerim gözlerinin hasretini çekse de,

Köprülerin açık oluşu aklımda…

Köprü, ümide çıkan yol başlarının adı

Köprü, senli bir hayatın tadı.

Köprü bütün başlangıçlara açmış yüreğini,

Besbelli ikimizi bekliyor.

Ağaçta yaprak, dalda çiçek ne ise

Bizim de birbirimize ihtiyacımız var.

Laleye, sümbüle, nazlı gelinciklere

Zamansız düşmesin kar!

Sen görününce hüzün düşmüş pencerem aydınlanacak;

Rüyâdan gerçeğe döneceğiz diyorum.

İçinde olduğumuz zamanı yaşamak, doğrusu bu…

Sen de biliyorsun, ben de biliyorum;

Nelere nelere şahit olmuş köprünün altından geçen su,

Anlatmak istiyorum!

Muhteşem bir zamanı yaşadık biz:

Şehzade ve Melek, unutulmaz iki can.

Kahırsız sevdaların peşinden gittiler,

Dönemediler Kafdağı’ndan…

Rüzgâr dallara, dalar kuşlara anlattı bizi

Sevdalı gönüller tanıdı bizi.

Güneş doğdukça, canım günaydınlarla birlikte;

Şafaklar, yeni şafaklara taşıdı bizi…

Yalnızlığın izi düşmesin diye yüreklerimize,

Uzanmış köprüler bizi bekliyor!

Hasretin izi düşmesin diye gözlerimize,

Açılmış köprüler bizi bekliyor!

Birazdan güneş doğacak gülüm,

Aydınlanacaksın.

Birazdan güneş doğacak gülüm,

İçini ısıtan günaydınlarla;

Karşılanacaksın!

Ay parçası, nur tanem, canım benim

Sımsıcak “Günaydın!”ım benim!

Oyhan Hasan BILDIRKİ  

<%TrackbackTitle%>

<%TrackbackTime%>, <%TrackbackDate%> .. Posted in <%TrackbackBlogName%> .. Delete

<%TrackbackExcerpt%>