gitme yâr! .. gitme! .. yorgun omuzlarımdaki yük sen ol! sen ol aşkın dayanılmaz hazzındaki sır... dokun parmak uçlarınla ıslak dudaklarıma... dokun ve gör nasıl bir arzu taşır: hisseden sen, bilen sen, şahidi bir tek sen ol! ..
gitme ah yâr! .. ağyarına bile râzıyım telvesindeki, gözlerinin... her katresinde biraz daha, biraz daha zehirlensem sende ben, bende sen olmak değil midir ki? .. ve alıp o telveleri göl yeşilimle mühürlesem: bendesi olmaz mıyım bendeki gözlerinin? ..
gitme ay yüzlü bahar, gitme telve gözlü yâr, gitme, sar kollarını hasretime inat, sar! ..
__________________03.01.2006 / Güdül / Ankara ____________________Ahmet Turan Altunsu