GÖKÇE

       Okuyanlar bilir. “Drina köprüsü”yle İvo Andriç Yugoslavya’yı, “Gulag” dizileriyle Soljenitsin, “Durgun Akardı Don”uyla Şolohof, “Gün Uzar Yüz Yıl Olur”uruyla Cengiz Aymatov Rusya’yı, “Baragan’ın Dikenleri”yle de Panait İstrati Romanya’yı, daha doğru bir deyimle, üzerinde yaşadıkları toprağın vatanlaştırılmasının destanın yazmakla tanıtmışlardır. Onlar, yaşadıkları ülkelerdeki “değişim süreci”ni yakalamakla kalmamışlar, sonradan solup silinecek fotoğrafların yerine, bu olayı yazarak anlatmışlardır. Bana kalırsa, iyi de yapmışlardır. Sovyet döneminin ıstırabını, toprak işlenirken çekilen acıları, değişen coğrafyanın hikâyesini, ancak onların sayesinde anlayabiliyorsunuz. Herhalde dününü, bu eserlerden tanıyan bölgenin insanı, üzerinde yaşadığı toprağın değerini çok daha iyi kavramaktadır. Bu yüzden onlar, ülkelerine bizden daha çok bağlılar.

       Boynu bükük ama geleceğe umutla bakan, kendisine yaklaşana gülümseyen GAP’ı gördüm. Dün, sık sık “Doğu, doğu!” diye bağıranların sustuğunu da biliyorum. Aslında susar gibi görünen dünkü bağıranlar, şimdi başka tezgâhların peşindeler. Bunu da görüp yaşıyoruz. Bu toprakları bizden koparma işine soyunmuşlar, örüp karıştırmaya devam ediyorlar. Beride biz, kös dinliyoruz.

       Hoş, çiçeği burnunda Kültür Bakanımız; popçu, baleci, aryacı takımıyla doğu ve güneydoğuyu fethe çıkmış, kültürümüzü taşıyorlar. Projenin bedeli olarak da, “on iki milyar” liralık bütçe ayrılıyor. Yani elde para mevcut, yeter ki iş yapılsın, bölge, sanatçı akınını yaşasın. Bana göre fikir güzel, yol yanlış.

        Öyleyse doğru olan ve beklenen nedir?